این روزها آدم شاعر می شود که واژه گاز بزند .
تب می کند که شعر پاشویه اش کند .
انگار همیشه باید اتفاق از بلندترین نقطه بیفتد .
باشی یا نه فرقی ندارد
همیشه کاغذ کم می آورم اشکهایم را بنویسم ...
دوباره می نشینم
به پای دار قالی سکوتم
,و گره می زنم
هیاهوی خفته ضمیرم را
هزار رنگ
هزار رج
هزار گره
بر سینه خسته دار تکرار می کنم
و تکرار می کنم :
هیچ کس نیست بگوید
گره حرف دلم را
در کدامین رج قالی
به چه رنگ نقش زنم ؟
شاید این دار همان دار مکافات من است .
کاش
فردا که بیاید
همه حرف دلم
گل قالی بشود
و چنان قالی من
نرم و خوش نقشه و زیبا باشد
که به دیوار زمانش بزنند ...
هیچ کس پا ننهد
نشد سیر ببینمت
که دیوارهای بی انصاف
ارتفاع آسمان هفتم نگاهت را
به زمین میخ کرده اند .
چند روز
به بن بست ترین دیدارهای خواب گونه مانده
که فاصله های متبرک
از التهاب چشمهای گشاده دیوار
دیرتر می شوند
و دیدارهای دیوار کشیده
میراث دلتنگی های من است
در بن بست ترین روزها
روزهای که نشد سیر ببینمت ........
دیشب خواب دیدم
روی شانه های زمین تشییع می شوی
و آسمان هفتم
که مناجات تو را
یادش بود هنوز
باور نمی کرد جنگ تمام شده
اصلا هیچ کس باور نمی کند
فتح المبین ، کربلای سه والفجر ،
سپیدواژه های سیاه مشق هایمان شد.
از جنگ واژه ماند و تو
که اسطوره بی سلاح شدی
و صدای الله اکبر تو
که گوش خمپاره را کر می کرد
هیاهوی شهادت را خیرات می کند.
ما
پشت خاکی ترین خاکریز ها
خاک بازی کردیم
وتو با افلاکی ترین ملائکه عشق بازی
تو و مشق خط مقدم
ما و مقدمه هایی که خط خطی کردیم
تو و مردانی که از کارون کارون تر بودند
از فلسفه جنگ
علی اکبر شدن را و عباس ماندن را سجاده کردی ...
آسمان یادش مانده هنوز
داماد که شدی ؛رفتی
وقتی بازگشتی دامادتر بودی
و ترکش هایی که ترکشان نکردی هنوز
یادگاری نینوای عشق توست
... هنوز هستید
نه در منظومه سیم های خاردار
که در قافیه عشق و جنون .
نه پشت خاکریز ها
که روبه روی زمان
گرچه هیچ مورخی
سرفه هایتان را تاریخ نکند ........
